167 - از سخنان آن حضرت عليه السلام است بعد از آنكه با آن بزرگوار بخلافت بيعت كردند و ( طلحه و زبير نقض بيعت كرده و ببصره رفتند و در آنجا فتنه و آشوب بر پا نموده اموال مسلمانان را بيغما برده نيكان را كشتند ) گروهى از اصحاب به آن حضرت گفتند : كاش كسانى را كه بر ( كشتن ) عثمان اجتماع كردند كيفر مى فرمودى ( تا آنان را كه نقض بيعت نموده‌اند بهانه‌اى بدست نباشد ) پس امام عليه السّلام فرمود : ( 1 ) اى برادران ( همكيشان ) به آنچه شما مى دانيد من بى اطّلاع نيستم ( بلكه به گذشته و آينده و حال دانا هستم ) ولى چگونه مرا توانائى ( كشيدن انتقام از كشندگان عثمان ) است و حال آنكه گروهى كه ( براى كشتن او ) گرد آمدند ( و اين آشوب را بر پا نمودند ) در نهايت قدرت خود باقى هستند ، بر ما تسلّط دارند و ما بر ايشان مسلّط نيستيم ( زيرا بيشتر اهل مدينه و بسيارى از مردم مصر و كوفه و سائر شهرها و باديه نشينان به اين كار اقدام كرده بودند ، و گفته‌اند آن حضرت مردم را گرد آورده براى ايشان خطبه خوانده فرمود : كشندگان عثمان از جاى خود برخيزند ، پس همهء آنان مگر اندكى ايستادند ، و اين كار را كرد تا جواب پند دهندگان را عملا داده باشد ) ( 2 ) و آگاه باشيد كشندگان عثمان گروهى هستند كه غلامان شما با آنها يار بوده و باديه نشينانتان به آنان پيوسته‌اند ( همه دست يكى كرده اين عمل را انجام دادند ) و ايشان در بين شما هستند ( هنوز از مدينه بيرون نرفته‌اند ، و اگر به مقصود شما پى برند ) آنچه بخواهند آزارتان مى رسانند ( و كسى را توانائى جلوگيرى از آنها نيست ) و آيا توانائى به آنچه خواهانيد داريد ( در اين باب انديشه نموده كمكى به نظر آورده‌ايد كه بتوانيد با ايشان زد و خورد نمائيد ) ( 3 ) اين امر ( كه شما درخواست مى نماييد ) كارى است از روى نادانى ، و ايشان كمك و ياور ( بسيار ) دارند ( كه هنگام نيازمندى آنان را يارى مى نمايند ) و مردم هرگاه سخن اين خونخواهى